AFRICAN SLAVES IN KERALA -In 1687, Cochin had 649 slaves ;(Quilon, Cannanur, Cranganur, and Pallipuram) had 204 slaves.

In 1687, Cochin, the seat of the Dutch commander and council and main Dutch
settlement on the Malabar coast, had (e
xcluding the Asian population) 1,845
inhabitants, including 649 slaves (plus 142 free women and 24 free household
servants). The other company settlements (Quilon, Cannanur, Cranganur, and
Pallipuram) had 704 inhabitants, including 204 slaves. VOC 1434, OBP 1688, fls.
263v–265v, Samentrekking huisgezinnen, 17.12.1687; s’Jacob, “De VOC en de
Malabarkust in de 17de Eeuw,” p. 88.

They served as cooks, lamplighters, houseboys, housemaids, concubines,
seamstresses, bread bakers, tea makers, coachmen, musicians, masseuses,
honor guards, valets, and so forth.
They performed menial labor as coolies
in the construction of fortifications,
buildings, roads, canals, and trenches,
and as porters and stevedores in the ports and warehouses.
Slave Trade in
the Indian Ocean in th
e Seventeenth Century,

CLICK:-Download PDF
Indian Ocean slave trade: the east coast of Africa (though mostly centered on .... stream of forced labor from Cochin dried up to a trickle of about 50–100 and

Slavery | A Peoples' History 1793 – 1844 from the newspapers
A French ship is in Cochin Roads buying slaves for Mauritius. A French brig under Captain Bourgoyne also took some Muslim slaves from Orissa for Mauritius.


This chapter contains many of the articles that relate to slavery. They appear in chronological order without any development of theme.
Slavery is an ancient institution. In European history it described those people who neither owned (freemen) or leased land and necessarily worked for their lord’s advantage retaining only sufficient for their board and lodging. It should be distinguished from the trade in slaves that believers in Middle Eastern religions created. In England slavery was widespread from the Norman Conquest until the Wars of the Roses. When the houses of York and Lancaster enfranchised their villeins and granted them lands held by copy of court roll in order to use them as soldiers, their act necessarily bestowed freedom upon them and, whilst there were concurrent judicial causes (and the incidence of plague briefly revalued the landless peasant survivors), this was the proximate cause of the reduction of slavery in the country. By the reign of James I, about half the land of Britain was copyhold. This form of occupation developed in early 18th century into leasehold land and copyholding concurrently reduced.
In Asia, slavery was less pernicious as the Western concept of land ownership did not extend to unused or abandoned lands which were always available to landless farmers to clear and plant and thus establish a means of subsistence. That safety-valve was closed in India with the adoption of Governor-General Cornwallis’ land reforms in late 18th century but continued elsewhere. There was a requirement in Thailand and Vietnam to give free service to the state, sometimes for several months each year, which might qualify as slavery.
An additional fertile source of articles on this subject is in the reports relating to West Indies and the Caribbean that appear in the North America chapter and in the chapter on Mauritius (France in Asia).
Sat 9th Feb 1793
A French ship is in Cochin Roads buying slaves for Mauritius. A French brig under Captain Bourgoyne also took some Muslim slaves from Orissa for Mauritius. He put in to Pedier[1] for water, where objection was taken to the cargo and all the European officers on the ship were killed by the Malay natives.
Sat 1st Feb 1794
In a debate in the Commons on the slave trade, Cawthorne made a rambling incoherent speech recalling inter alia that it was exactly this subject that the French parliament was debating, that led to the new system of reform and the demise of the monarchy and old government. “Then the rascals in the National Convention put aside the whole matter.”
He characterised the anti-slavery movement as part of the attempt at political reform and thought it fraught with mischief. The vote was nevertheless 61:18 for abolition (not a quorum).
Sat 15th Feb 1794
Mauritius and Reunion are part of the French Empire. They are planted with cotton, coffee and indigo for international trade.[2] This commercial slave-owning economy, with all production exported, requires the residents to import much of their foodstuffs. Now the war is causing hardship to the poor through the interruption of trade. Inadequate supplies of grain are being received. The inhabitants have not yet commenced planting grain and it is feared the delay may worsen their situation. They all seem unconcerned and prefer collecting money from prize-taking than food from the soil. Some of the crew of the Princess Royal elected to join the crews of privateers as the lack of provisions on the island disturbed them.
Sat 22nd Feb 1794
Reward – 50 rupees for the return of a Malay slave about 15-16 years old. He stole................................................................................................


  1. Once a slave, now a deity - The Hindu › CitiesKochi
    Jun 17, 2013 - “'Kappiri' is the local slang for African slaves shipped to Kerala in the 16 ...Kochi was a centre for slave trade in the 16 century,” he said.

Once a slave, now a deity

Nidhi Surendranath
Share  ·   Comment   ·   print   ·   T+  
  • Candles are lit and a cigars offered to 'Kappiri muthappan' at a shrine at Mangattumukku at Mattancherry. Photo: H. Vibhu
    The Hindu Candles are lit and a cigars offered to 'Kappiri muthappan' at a shrine at Mangattumukku at Mattancherry. Photo: H. Vibhu
  • At a shrine for 'Kappiri Muthappan' at Mangattumukku at Mattancherry. Photo: H. Vibhu
    The Hindu At a shrine for 'Kappiri Muthappan' at Mangattumukku at Mattancherry. Photo: H. Vibhu

Kappiri Muthappan, believed to be a slave of the Portuguese traders, is worshipped in Mattancherry

The small shrine at Mangattumukku in Mattancherry bears no religious markings, idols, or symbols. It consists of a simple platform built onto an adjacent compound wall and a tiled roof covering it. Yet, people visit this shrine every day to light candles, offer flowers, cigars, tender coconuts, and even toddy to the ‘deity’ unique to Kochi – ‘Kappiri Muthappan.’
“‘Kappiri’ is the local slang for African slaves shipped to Kerala in the 16 century by the Portuguese. The name is a corruption of the word ‘kafir,’ meaning non-believer, which is what Arab travellers called the people of Africa,” said historian M.G.S Narayanan.
Brought to Kerala as slaves, kappiris were kept in inhuman conditions in dungeons or small cellars. “Kochi was a centre for slave trade in the 16 century,” he said. The legend goes that when the Dutch pushed the Portuguese out of parts of Kerala in the 17 century, Portuguese traders buried their riches under large trees and sacrificed their African slaves so their ghosts would be around to guard the treasure. Kochiites believe that these ghosts still linger to protect the lost treasures of the Portuguese. Today, the ‘kappiri’ is a benign spirit or deity who smokes cigars, drinks toddy, and helps lost travellers.
“An old uncle of mine used to say that Kappiri Muthappan showed him the way home when he was a boy and he had gotten lost,” says Blaze, who runs a tailoring shop close to the shrine to the spirit at Mattancherry. Blaze says several large trees, especially mango trees, in the area were believed to be inhabited by the Kappiri. Most of these old trees have been cut or have fallen dead. “A kappiri mango tree was present at a house nearby. They cut it off a few years ago. Many bad things happened when they tried to cut it. The large rope broke off and someone was injured too,” says Blaze.
Many people here are firm believers in the powers of the Kappiri. They also claim to have seen a ghost-like figure of the kappiri at night and the light from the cigar he smokes. Some have seen him sitting on walls drinking toddy and humming a tune. Even the police have been called in on occasion to investigate the Kappiri. A policeman from Mattancherry remembers a case a couple of years ago when they caught a youngster trying to scare local people by pretending to be the ghost of the Kappiri. “We don’t get any such complaints these days,” he says.
Religion and modernity have not dulled the local people’s faith in Kappiri Muthappan. Those who believe in his powers still make offerings so that he may cure a loved one of some illness, or bring better fortune.
“African slaves were treated very badly here, just like everywhere else. I remember stories about how people here found a skeleton when they broke down the wall of a house,” says K.J. Sohan, former city Mayor and State convener of The Indian National Trust for Art and Cultural Heritage. “Today, the Kappiri is a deity worshipped by people of every religion.
Not much remains in Fort Kochi and Mattancherry to remind people of the African slaves who once lived here, though there are plenty of structures in memory of the Portuguese and Dutch slave owners. Dungeons used to hold slaves have now been broken down or converted into new housing. They left no buildings or plaques to indicate their presence in Kochi. What the slaves did leave behind are stories of their powers that give them a special place in Kochi, long after their masters left the land.

Historic Alleys: Damon – The Malabar Slave
Oct 9, 2008 - Cochin was a shipment point for different types of slaves by the VOC. ... Yet many escaped to remote parts of Africa to live short periods of ...

Read this characterization of a Slave from Malabar (Walks & Sketches – Robert Semple) – He is in all respects the best of the household slaves. Without the inactivity or the dullness of the Mozambique slave, or the penetrative genius of the Malay, he forms an excellent medium between the two. More intelligent, more industrious and more active than the former, more docile and more affectionate than the latter, he unites steadiness with vivacity, and capability of instructing to wining manners.
This story outlines the life of many slaves who were taken by the Dutch & Portuguese slave traders to Cape Town, Africa, Mauritius and many other places between the late 1600’s and early 1800’s. Cochin was a shipment point for different types of slaves by the VOC. Those who went to the far eastern countries and the West Indies integrated with the local populace to some extent, but whatever happened to the many that went to Africa? Some of them have presented us in history with tales of persistence, valor and extreme hardship. Read on.

Between 1626 and 1662, the Dutch exported with reasonable regularity 150–400 slaves annually from the Arakan-Bengal coast. Slave raids into the Bengal estuaries were conducted by Magh pirates using armed vessels (galias), joining hands with unscrupulous Portuguese traders (chatins) and operating from Chittagong outside the jurisdiction and patronage of the Estado da India. Until the Dutch seizure of the Portuguese settlements on the Malabar coast (1658–63), large numbers of slaves were also captured and sent from India's west coast to Batavia, Ceylon, and elsewhere. After 1663, however, the stream of forced labor from Cochin dried up to a trickle of about 50–100 and 80–120 slaves per year to Batavia and Ceylon, respectively
Modus Operandi (Reference Van Rensburg papers) –

Starting around 1652, the VOC started active slave trading, sourcing the slaves from Indonesia, Bengal and Malabar. Innocent children were kidnapped by the Mohammedans and sold at Cochin to the Dutch, then they were send to Batavia or the Cape, reference Adoor KK Ramachandran Nair in his book Slavery in Kerala, p 16. The VOC sent custom built ships (Fly boats or Fluyt boats) and brought back these slaves to Cape Town under miserable conditions where many died during the voyage due to sickness.

Upon arrival the slaves were sold to ‘burghers’ from Netherlands working in Cape Town. Then started the ordeal without an end where they were sold and resold. Punishment was severe for escaping, typically mutilation, whipping, death and long term incarceration wearing heavy chains. Yet many escaped to remote parts of Africa to live short periods of freedom in dense jungles, only to be caught again.

The women slaves and their daughters ...............................................

Slavery in supply chains: what companies can do

06 December 2010 | by Daniel Viederman
The word slavery conjures up images of a history we thought we put away. But slavery exists, in substantial numbers, in the supply chains of companies that sell goods to wealthy consumers around the world.
Most companies refer to the problem as ‘forced labor’ in the antiseptic language of corporate Codes of Conduct. Activists and analysts talk about modern-day slavery. If we use more analytical terms we might call it debt-bondage or wage theft.
The uncomfortable truth is that we are all implicated by our purchases, as slavery is a fact of the global economy. Multinational companies are legitimately uncomfortable being associated with slavery, but the real question is what they can do about it.
Resolving slavery in supply chains is not easy. No contemporary global corporation has chosen consciously to enslave people. Companies are implicated because they do business in a way that obscures the places their products come from, and the people who do their work.
Global corporations routinely use intermediaries to perform many vital business functions: manufacturing, sourcing, financing, hiring. They do this at myriad levels within their supply chain. The complexity means that companies often do not even know their exposure to egregious human rights violations like slavery. A relatively simple supply chain might look like this:
  1. Cotton is picked, perhaps by children in Uzbekistan who are forced by police to leave school for the harvest.
  2. This cotton might be traded to a Chinese firm which gathers material from a number of different countries.
  3. The trader sells it to a Bangladeshi company that weaves it into fabric.
  4. Fabric is sold to an apparel factory in India where it finally becomes something recognizable as a t-shirt.
  5. A Hong Kong based agent might place an order in the Indian factory on behalf of a US retailer which has no direct contact with the factory.
The uncomfortable truth is that we are all 
implicated by our purchases, as slavery is a fact 
of the global economy. Verité recently encountered debt-bondage in Tirupur, India at a manufacturer of t-shirts for export to the US. We conducted social audits of working conditions for a major US seller of t-shirts. In Tirupur, adolescent girls are routinely caught up in a well-known local scheme, under which they work for three years in expectation of a lump sum payment equivalent to $750 at the end of their term.
Their debt obligates them to the wishes of their bosses and the ‘brokers’ who got them the jobs, and until they are paid they are not free to leave. As a result of working under such conditions these girls – mostly 12-17 years old – are vulnerable to sexual harassment and even forced prostitution.
Slavery is not only a function of the poorly-regulated labor markets of the developing world. As Verité has demonstrated in our report Help Wanted, a well-respected farmer in the western United States supplied certified organic products to Whole Foods Market. He hired temporary seasonal workers through a Farm Labor Contractor (FLC) to supplement his regular staff. The FLC housed the workers in a fenced-in, decrepit housing compound without drinking water, and kept them under constant surveillance. He used threats of violence and deportation and large deductions for food, housing, transport, tools, and smuggling fees to keep workers in debt bondage. During the day they picked produce, some of it organically certified.
Though resolution of slavery is complicated, companies are not powerless. Here are some of the most important steps that companies and others can take to rid themselves of supply chain slavery:
First, they must assess the risk that raw materials they use in their goods might be slave-produced. The US Department of Labor issued a list of goods made with forced and child labour last year based on extensive research. The list is also available as a graphic presentation by Anti-Slavery International.
Second, companies must assess working conditions not just at the top of their supply chains, where goods become branded, but at lower tiers where the risk of slavery is greater. They must ensure that suppliers to their suppliers have the same social responsibility standards as top tier companies.
Third, companies must ensure that their own hiring practices, and those of the suppliers, don’t contribute to forced labor. Verité has worked with electronics manufacturers to help them hire migrant workers directly, rather than relying on labor brokers, as workers often enter debt-bondage to pay brokers. Where suppliers or farms use third party labor brokers to hire migrants, companies must ensure that they conduct social audits that can illuminate conditions faced by those migrants. Verité’s Help Wanted report outlines the red flags that indicate a high risk of forced labor.
Fourth, multinationals must collaborate to resolve slavery. They must work with other consumer brands in their sector, and also with the full range of intermediaries, like the traders and the textile manufacturers described above. Slavery in commodities like cotton can only be addressed through collaborative action. NGOs can support this change by including supply chain intermediaries in their activism, not just the consumer brands who are the usual targets.
Fifth, consumers and NGOs must be willing to acknowledge when companies demonstrate real and measurable progress towards reducing forced labor. Doing so will help bring more companies to the table, which in turn will improve conditions for millions of exploited workers, including those currently suffering in the supply chains of multinationals.
Companies can resolve slavery in their supply chains. They have to be willing to acknowledge it, to hold their suppliers accountable, to change their own business practices, and be transparent with the public about the problem.

  Slavery in India - Wikipedia, the free encyclopedia
The history of slavery in India is complicated by the absence of factors which relate ..... After 1663, however, the stream of forced labour from Cochin dried up to a ...
 CLICK:-The Afro-Asiatic Mashup | Phenderson Djèlí

The Afro-Asiatic Mashup

I attended an event at the Smithsonian this weekend called Asia After Dark: Afro-Asiatic Mash-Up. Held in the meditative Moongate garden, the evening featured a “mash-up” of Japanese vogue dance, theater, storytelling, hip-hop music and Afro-funk (Fela!) choreographed by visual artist iona rozeal brown. Among inventive cocktails, Japanese beer and floating origami lotus blossom lanterns, guests were invited to create masks using Asian botanical and Ashanti adinkra symbols from West Africa, while the highlight was a performance of soloist dancer Monstah Black–whose outfit was a dizzying array of Japanese Geisha meets Soulsonic Force topped off by a Gabon-Punu/Lumbo mask. Was pretty dope. And the only thing conspicuously missing in this Afro-Asian fusion was any mention of Wu-Tang Clan. Yet as novel and cutting-edge as all of this meeting of two seemingly un-related cultures and peoples may seem, it’s not really all that new. Asia and Africa have been melding and fusing for quite a long time.
*photo: (L) “…hold on…”–Erykah Badu, 2009 by artist iona rozeal brown- Courtesy of Robert Goff Gallery (R) Muhammad Khan, The Noble Ikhlas Khan With a Petition by Muhammad Khan (17th century), India. c. 1650. in San Diego Museum of Art

This shouldn’t really be surprising. Africa and Asia, the world’s two largest land masses, sit right beside each other. It only took a small bit of wading and swimming for the earliest modern humans out of East Africa to wander into Asia and go on to populate the world. In prehistory, it’s thought some may have even wandered back to humanity’s birthplace, and then dispersed again in later waves.
Tens of thousands of years later, by the medieval era, contacts between Africa and Asia had been well established–mostly through trade that linked East Africa with cultures further East. We know this because we can find Asian pottery in East Africa, and Axumite Ethiopian coins in India. Even more telling–we have people. Dr. Omar H. Ali in an introductory essay to his New York Public Library sponsored exhibit, The African Diaspora in the Indian Ocean World, speaks on this migratory movement of goods and humanity and its enduring history between the two continents:
Sweeping across the Indian Ocean and its several seas and adjoining bodies of water, lateen-rigged ships—dhows—bearing Africans were propelled by seasonal winds that blew from the southwest for part of the year and then reversed direction. Over nearly 20 centuries Africans journeyed to distant lands often radically different from their own—geographically, linguistically and culturally. Initially, most of these people from dozens of ethnicities and societies, and practicing various religions, came from the coastal areas of eastern Africa. Over time, more came from the interior Great Lakes region, followed by Central Africa.
Like their counterparts in the Atlantic world, most African migrants to Asia were enslaved as captives of war, the victims of outright kidnapping, or made chattel as debt repayment. They were then sold, sometimes several times over, for ever greater profit. But not all Africans in the Indian Ocean world were captives, just as not all enslaved people were Africans. Unlike in the Americas, slavery in the Indian Ocean world was never racially codified, and enslaved people in the Middle East and Asia came from different racial backgrounds.
The Africans who came into contact with the Asian world were not a monolithic grouping. They could range from the Malian ruler Mansa Musa‘s famed 14th century Hajj to Mecca, which storytellers of the time claimed included an astounding 70,000+ member entourage, to the Siddis who arrived in waves to India and Pakistan as sailors, merchants, traders and slaves for over 700 years. In art, blacks are depicted as slaves for sale in Arabian markets, soldiers of Muslim armies, scholars and eunuchs in Asian courts, dignitaries and nobles bearing gifts or even kings of Indian states–like the ambitious Malik Ambar who climbed his way from slavery to become the Regent of a South Indian Sultanate, and a key thorn in the side of the rival Mughal Emperor. The 500,000 slaves who took part in the massive Zanj Revolt of the Abbasid Baghdad Caliphate of the 9th century, which lasted some 15 years and created a short-lived state between what is modern-day Iraq and Iran, consisted of a good number of African laborers and soldiers, along with Persians, Indians, Bedouins and Central Asians (Georgians and Circassians).
No less than Bilal, the Prophet Muhammad’s confidant (an emancipated slave) who became the third convert to Islam and the faith’s first muezzin, was of African descent–said to be the son of an Abyssinian slave woman. Many Africans would enter Asia later in the 17th to early 20th centuries with Europeans, brought as laborers and soldiers to the various holdings of colonial empires; in 18th century Sri Lanka, in the city of Colombo, an area in its center was marked maps as Kaffers Veldt (Kaffir’s Field), named for the blacks transported there by the Dutch. Neither was this experience in one-direction, as Asian migrants would also find their way to kingdoms like Axum in the early medieval era (In Islamic tradition, some one hundred followers of the faith sought refuge in in the Ethiopian kingdom, in what is known as the Hijarati) and later to East Africa to help create the polycultural Swahili states—Swahili itself is a mash-up of African Bantu languages, Arabic and other Eurasian words. The famed 15th century Chinese mariner Zheng He and his massive fleet would make several stops in East Africa, furthering exchanges in goods and culture.

Bilal al-Habashi- Spencer Collection, Stephen A. Schwarzman Building, The New York Public Library.
At the same time, there is no need for romanticism. Most of these African migrants to Asia came as slaves, and the vast majority were not able to work their way up the existent social hierarchies. Color prejudice while different in its dynamics in these regions (both locals and lighter-skinned peoples–particularly Central Asian and Russians–were also slaves), was still prevalent. And even in populations where some could have darker skin than many Africans, the “Africanness” (based on religion or culture) of the enslaved, an “othering” dehumanizing process in itself, could have a pejorative aspect. The tasks these slaves were put to was diverse, but could be as brutal and punishing as any in the more modern Atlantic chattel slavery. A good number were boys, some of who may have been made eunuchs–with all the brutality that may imply (*contrary to popular belief, eunuch did not always refer to castration and could be a third-gender or gender nullifying designation).

Eunuch in 1931Tunis guarding “harem.” photo courtesty of Recuerdos de Pandora
A very large number were also African women, who ended up in concubinage–a form of sexual exploitation that, if we take into account the lack of free will, is unmistakably an act of rape. The product of this is all rather nuanced. Because of the more fluid nature of Eastern bondage, the children of these unions could go on to inherit their father’s status and wealth–and in turn marry into local families, resulting in a curious blending of race and ethnicity. Like with so much of history, the mash-ups of culture and humanity we find fascinating today have their dark side. Real talk.

Slaves in Zabid, Yemen, 13th century, al-Hârith au marché aux esclaves Bibliothèque nationale de France, Département des Manuscrits, Division orientale
Whatever their origins, these populations did not simply vanish or disappear in the modern era. Afro-Arabians can be found throughout Western Asia, many who claim a long-standing presence in the region, showing up among regular members of the populace or even within the lineage of royal families. Basra, Iraq still holds a large community thought to be descendants of slaves (as far back as the Zanj) brought into the region since the 9th century. The Indo-African descendants of the Belanda-Hitam, African soldiers brought to the Dutch East Indies in the mid-19th century, can still be found throughout Java. Siddis, of both poor and middle class backgrounds, are today prevalent throughout South Asia. Until its absorption into Mumbai in 1948, the Sachin state in Gujarat founded by Sidi Mohammad Abdul Karim Khan, had a legacy of Siddi rulers–many of them descendants of Africans who intermarried with Indian nobility. Today, the largest number of Siddi in fact according to Dr. Omar H. Ali are to be found in modern-day Pakistan:
Pakistan has the most people of African descent in South Asia. It has been estimated that at least a quarter of the total population of the Makran coast is of African ancestry—that is, at least 250,000 people living on the southern coast of Pakistan, which overlaps with southeastern Iran, can claim East African descent. Beginning in 1650 Oman traded more heavily with the Lamu archipelago on the Swahili coast and transported Africans to the Makran coast. As a result, today many Pakistani of African descent are referred to as Makrani, whether or not they live there. On the coast they are also variously referred to as dada, sheedi and syah (all meaning black), or alternatively, gulam (slave) or naukar (servant). The children of Sindhi Muslim men and sidiyani (female Africans) are called gaddo—as in half-caste. The population geneticist Lluis Quintana-Murci of the Pasteur Institute in Paris found that more than 40 percent of the maternal gene pool of the Makrani is of African origin. “Mombasa Street” and “Sheedi Village” in Karachi speak to the African presence in modern-day Pakistan. The predominantly Muslim Afro-Pakistani community in Karachi continues to celebrate the Manghopir festival, in honor of the Sufi saint Mangho Haji Syed Sakhi Sultan.
Dr. Ali notes that, “the vocabulary used by the Afro-Sindhi descendants of these migrants is a modified Swahili. For instance, the word for shield in Swahili, ngao, is gao among the Afro-Sindhi; the word for moon (or one month) in Swahili, mwesi, is moesi in Afro-Sindhi.”
Nawab Sidi Mohammed Haider Khan, seventh ruler of Sachin in 1930. Photo from Collection of Kenneth and Joyce Robbins.
*Side Note: These medieval to 19th century examples of Africans in Asia should not be confused with long-existing Asian populations like the Andamanese Islanders, many indigenous Fijians, peoples of New Guinea, etc. who may exhibit features very similar to Africans but are not distinctly related to modern (historical) Africa–at least no more than all other humans on the planet. They instead are descendants of human migrants who left Africa in prehistory (like everyone else) and (unlike everyone else) for varying reasons either retained features similar to Africans or re-evolved them. The confusion this caused for race-conscious 18th century European “explorers” is obvious in the various names they assigned such populations–Negritos, Negrillos, South Sea Negroes, etc.–all of which were erroneous on multiple levels. Yet because of this racial categorization, many of these communities would be reduced to slavery and severe discrimination based on skin color and features that would cause them to be termed “black.” An interesting topic, for a whole notha’ blog.
These long-standing historical contacts hold some interesting possibilities for speculative fiction as an imaginative field of inspiration. Certainly the Afro-Asiatic mash-up exists when it comes to speculative modernity or futurism–from Wu-Tang Clan to Afro-Samurai. But our own complex history shows it can equally be applied to genres of speculative fiction rooted in the past, from fantasy to steampunk. African fantasy characters don’t need to be landlocked on the continent of Africa (or some parallel universe version), but are free to roam the world–including into the wider Asian cultural sphere, as explored in Milton Davis’s medievalist Changa’s Safari saga. Steampunk, in its search to veer away from Victorian models, might find the multicultural mash-up of African and Asian fashions/culture a source of inspiration. What about a steampunk or dieselpunk world focused specifically on the Afro-Asiatic world? Airships that plow the Indian Ocean from ports in Mogadishu to Calicut? Siddi troops with Ottoman rifles and Abyssinian javelins stationed in the hovering steam city of Hyderabad?
On a related post at Beyond Victoriana, guest blogger Eccentric Yoruba illustrates how past colonial trade and modern-day globalisation in fact has already created this legacy in our own reality—where popular textiles sold and worn in West Africa actually have their origin as far away as Indonesia. In South Asia, there have long been explorations into the famed kawandi quilts made by Siddi women and the blending of Africa and Asia they represent. So the Afro-Asiatic mash-up isn’t anything new, and as the event at the Smithsonian showed it doesn’t always have to be reduced to the controversial or well-meaning-but cringe-worthy. We just have to
discoverre-discover it.

Siddi women’s cooperative creating kawandi quilts in India DominikPhoto.
Some worthy sources to whet your cultural-historical speculative appetite:
The African Diaspora in the Indian Ocean World- exhibit at the NYPL by Dr. Omar H. Ali, traces the struggles and achievements of African migrants to Asia across a variety of societies, cultures, religions, languages and times using art, literature and history.
African Elites in India: Habshi Amarat by Kenneth X Robbins- described by the author as a series of snap shots, in the form of essays by specialists in the history numismatics, architecture, and art history of South Asia, and of color and black and white illustrations, that attempts to look at the history of blacks in historic India–particularly those who rose to prominent positions. A 50 min. discussion of the book by Kenneth X Robbins at the Library of Congress in 2010 is available for viewing here.
Malik Ambar: A Remarkable Life- a 2006 article from the The Tribune of India on the famed Ethiopian-born figure who rose from slave to Sultan in 16th and 17th century India.
Soulful Stitching: exhibit of patchwork quilts (kawandi) by Siddis Women in India


CLICK:-The African Diaspora in the Indian Ocean World
Raziya's father, the Turkish ruler Iltutmish, who had conquered much of northern India, had named her as his successor, but Raziya's brother opposed her.

കൊച്ചിയുടെ പഞ്ചാരമണ്ണിലുമുണ്ട് അവന്റെ ചോരക്കറ.... ഇവിടുത്തെ ഓളപ്പരപ്പില്‍ അവന്റെ കരച്ചിലിന്റെ പ്രതിധ്വനിയുണ്ട്.... അടിമക്കച്ചവടത്തിനായി പോര്‍ച്ചുഗീസുകാര്‍ കൊണ്ടു വന്നതാണവനെ. കൊച്ചിക്കും പറയാനുണ്ട് നിര്‍വികാരതയുടെ കറുത്ത രൂപമായ കാപ്പിരികളെക്കുറിച്ച്.....

കറുത്തവരെ ഇവിടെയും അടിമകളാക്കി

യൂറോപ്പിലെയും അമേരിക്കയിലെയും വെള്ളക്കാര്‍ കയ്യൂക്കും ആയുധബലവും കൊണ്ട് കീഴ്‌പ്പെടുത്തിയ ആഫ്രിക്കയിലെ കറുത്ത മനുഷ്യരെ അടിമകളാക്കി വെച്ച കഥകള്‍ കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ എല്ലാവരും കരുതും അത് ആയിരക്കണക്കിന് നാഴികകള്‍ അകലെയുള്ള ഭൂഖണ്ഡങ്ങളില്‍ നടന്ന കാര്യങ്ങള്‍ എന്ന്. പക്ഷേ ആഫ്രിക്കന്‍ കാട്ടുപ്രദേശങ്ങളില്‍ നിന്ന് മൃഗങ്ങളെ പോലെ വെള്ളക്കാര്‍ പിടികൂടിയ കറുത്ത വര്‍ഗക്കാര്‍ നമ്മുടെ നാട്ടിലും എത്തിയിരുന്നു. 15-ാം നൂറ്റാണ്ടിലും 16-ാം നൂറ്റാണ്ടിലും ആദ്യകാല യൂറോപ്യന്‍ കുടിയേറ്റക്കാര്‍ക്കൊപ്പം അടിമകളും ഇവിടെ എത്തിയിരുന്നു. വെളുത്തവന്റെ കൈയൂക്കില്‍ കാലങ്ങളോളം ജീവിച്ചു മരിച്ച കറുത്തവന്റെ കഥ കൊച്ചുകേരളത്തിലെ കൊച്ചിക്കും പറയാനുണ്ട്.

കൊച്ചിയുടെ പഞ്ചാര മണ്ണിലും അവന്റെ ചോരക്കറ തെറിച്ചു വീണിരുന്നു. കൊച്ചിക്കായലിലെ ഓളപ്പരപ്പിലും അവന്റെ കരച്ചില്‍ പ്രതിധ്വനിച്ചു. അവന്റെ പേര് 'കാപ്പിരി'. ആസ്ട്രലോയിഡ് നരവംശത്തില്‍ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ച നീഗ്രോ വര്‍ഗം. ആനയുടെ കറുപ്പ്, മെല്ലിച്ച് എല്ലുന്തിയ ശരീരം, സ്പ്രിങ് കണക്കെ പിരിയന്‍ തലമുടി, നീണ്ട കാതുകളില്‍ തൂങ്ങിയാടുന്ന വളയക്കമ്മലുകള്‍, നാണം മറയ്ക്കാന്‍ മാത്രമായി അല്‍പവസ്ത്രം... നിര്‍വികാരതയുടെ കറുത്ത രൂപങ്ങളായി കടലിന്റെ ശൂന്യതയിലേക്ക് മിഴികള്‍ പായിച്ച് അടിമകളായി കാപ്പിരി കരയിലേക്ക് കാലെടുത്തു വച്ചു. പോര്‍ച്ചുഗീസുകാരുടെ വരവോടെയാണ് കാപ്പിരികളും കേരളത്തിലേക്കെത്തിയത്. കറുത്തവരെ കറുത്ത പൊന്നിന്റ നാട്ടിലേക്ക് ആദ്യമായി കൊണ്ടുവന്നത് ലിസ്ബണില്‍ നിന്നാണ്. ആഫ്രിക്കന്‍ തീരത്തു കൂടി എത്തിയ വാസ്‌കോ ഡ ഗാമ കാപ്പിരികളെയും കപ്പലില്‍ കയറ്റി കൊണ്ടുവന്നത്രെ.

പോര്‍ച്ചുഗീസുകാരുടെ കാലത്ത് അടിമക്കച്ചവടം വ്യാപകമായപ്പോള്‍ കൊച്ചിയുടെ കൊച്ചു തെരുവുകളിലും കാപ്പിരികള്‍ വില്‍പനയ്ക്കായി നിരന്നു. ഓടിപ്പോകാതിരിക്കുന്നതിന് വിലങ്ങിട്ട കാരിരുമ്പന്‍ ചങ്ങല ആ കറുത്ത തൊലിയില്‍ ഒട്ടിക്കിടന്നു. ക്രൂര മര്‍ദനത്തിലും കടുത്ത പട്ടിണിയിലും വേലയെടുക്കാന്‍ മടിക്കാത്ത കാപ്പിരിയടിമകളെ വിലയ്ക്കു വാങ്ങാന്‍ നാട്ടുരാജാക്കന്മാരും മത്സരിച്ചു. 17-ാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ ഡച്ചുകാരുടെ വരവോടെ കാപ്പിരിക്കച്ചവടം ഏതാണ്ട് എല്ലാ മേഖലകളിലേക്കും വ്യാപിച്ചു. കാവല്‍ ജോലിക്കും വഞ്ചി തുഴയാനും നിര്‍മാണ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്കും ഒക്കെയായിരുന്നു കാപ്പിരികളെ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. സാമ്രാജ്യങ്ങളില്‍ ശത്രുക്കള്‍ കടക്കാതിരിക്കാന്‍ കൊച്ചിയുടെ അതിര്‍ത്തി പ്രദേശങ്ങളില്‍ വൈദേശികര്‍ ഇവരെ കാവല്‍ നിര്‍ത്തി.

പോര്‍ച്ചുഗീസുകാരുടെയും ഡച്ചുകാരുടെയും ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെയുമൊക്കെ വരവിനെ ചരിത്രപുസ്തകങ്ങളില്‍ രേഖപ്പെടുത്തി വയ്ക്കുമ്പോഴും ചരിത്രത്താളുകളില്‍ കാപ്പിരികള്‍ക്കായി നീക്കിവച്ചത് കുറച്ച് പേജുകള്‍ മാത്രം. മിത്ത് കണക്കെ കാപ്പിരിക്കഥകള്‍ ഇന്നും കൊച്ചിക്കാരുടെ മനസ്സില്‍ ജീവിക്കുന്നുണ്ട്. പ്രകൃതിയുടെയും സംരക്ഷകന്റെയും കാവല്‍ ദൈവങ്ങളുടെയും വിശുദ്ധന്റെയുമെല്ലാം രൂപങ്ങളില്‍...

ഓര്‍മയായി മരവും തുരുത്തും

കാപ്പിരികളുടെ ഓര്‍മകള്‍ നിലനിര്‍ത്തിയിരുന്ന ചില മരങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു ഫോര്‍ട്ടു കൊച്ചിയില്‍. ഒരുപാട് തലമുറകള്‍ക്ക് തണല്‍ വിരിച്ച്, പടര്‍ന്നു നിന്നിരുന്ന ഒരു തേന്മാവും പോസ്റ്റോഫീസിന് സമീപത്തായി ചില്ലകള്‍ നിറഞ്ഞ ആല്‍മരവും. വികസനത്തിന്റെ വഴികളില്‍ മരങ്ങള്‍ ഒരു വഴിമുടക്കിയായതുകൊണ്ടാവണം ഇവയുടെ കടയ്ക്കല്‍ കോടാലിയുടെ വെള്ളിത്തലപ്പുകള്‍ പതിഞ്ഞു.

ഒരുകാലത്ത്, സായാഹ്നങ്ങളിലെ ചൂടന്‍ ചര്‍ച്ചകള്‍ക്ക് തണലും നിഴലും പടര്‍ത്തിയത് ഈ 'കാപ്പിരി മര'ങ്ങളായിരുന്നു. ഏതോ കാപ്പിരി നട്ടുവളര്‍ത്തിയ മാവായതിനാലാണ് അവന്റെ പേരുതന്നെ ആ മരത്തിന് ലഭിച്ചത്. കാപ്പിരി ആലിന് ആ പേരു ലഭിച്ചത് ഒരു കാപ്പിരിയുടെ ആത്മാവിനെ കുടിയിരുത്തിയത് ഈ ആല്‍മരത്തിലായതിനാലാണത്രെ.

തുരുത്തുകളുടെ നാടായ ഫോര്‍ട്ടുകൊച്ചി, മട്ടാഞ്ചേരി, വൈപ്പിന്‍ പ്രദേശങ്ങളെ 'കാപ്പിരി തുരുത്തുകള്‍' എന്നും പണ്ട് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു. വൈദേശികര്‍ കൊണ്ടുവന്ന കാപ്പിരികളെ തുരുത്തിലെ ചില പ്രത്യേക സ്ഥലങ്ങളിലായിരുന്നു താമസിപ്പിച്ചിരുന്നത്. ഇവിടമാണ് ആ കാലത്തെ കാപ്പിരിത്തുരുത്തുകളായി മാറിയത്.

തലപ്പുട്ട് നേദ്യം

ഇല്ലിക്കുഴലിലും ചിരട്ടയിലും പുട്ടുണ്ടാക്കി വീട്ടമ്മമാര്‍ കാപ്പിരി മാടത്തില്‍ നേദിച്ചിരുന്ന പഴയകാലം ഇന്നത്തെ തലമുറയും മറന്നിട്ടില്ല. പരിഷ്‌കാരത്തിന്റെ കാലത്തും തലപ്പുട്ട് കാപ്പിരിയ്ക്ക് നേരുന്നവരുടെ എണ്ണം കുറവല്ല.

പുട്ട് പുഴുങ്ങുമ്പോള്‍ നല്ല രുചിക്കായി 'തലപ്പുട്ട് കാപ്പിരിക്ക്' എന്ന് നേരും. പെട്ടെന്ന് ആവി വരാനും പൊടിഞ്ഞു പോകാതിരിക്കാനുമാണിത്. ഇങ്ങനെ ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലാതെ വേഗത്തില്‍ പുഴുങ്ങിക്കിട്ടിയാല്‍ തലഭാഗത്തെ പുട്ട് കാപ്പിരി മുത്തപ്പന് നല്‍കും.

ബിനാലെയിലും കാപ്പിരിസ്മരണ

കാപ്പിരി സ്മരണകള്‍ ഉണര്‍ത്തുന്നകലാസൃഷ്ടിയുമായി കടല്‍ കടന്നൊരു കലാകാരന്‍കൊച്ചി-മുസ്സിരിസ് ബിനാലേയിലെത്തിയിരുന്നു. പൂര്‍വികര്‍ കൊച്ചിയില്‍ അവശേഷിപ്പിച്ച കാപ്പിരി മിത്തിന്റെ ചുവടു പിടിച്ചെത്തിയത് പോര്‍ച്ചുഗീസുകാരനായ റിഗോ 23 ആണ്. വാസ്‌കോ ഡ ഗാമ ഇവിടെയെത്തിച്ച 'കറുത്ത' ചരിത്രത്തിന്റെ ഓര്‍മപുതുക്കല്‍ കൂടിയായിരുന്നു റിഗോയുടെ ഇന്‍സ്റ്റലേഷന്‍. 'എക്കോ അര്‍മദ' എന്ന പത്തുമീറ്റര്‍ നീളമുള്ള ശില്പത്തിന് ജന്മം നല്‍കിയത് ആസ്പിന്‍വാളിന് മുന്നില്‍ വച്ചായിരുന്നു. പിന്നീടത് മട്ടാഞ്ചേരിയിലെ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഡോക്‌യാര്‍ഡുകളിലൊന്നിലേക്ക് നീക്കിയിരുന്നു. മുളയും ഇരുമ്പ് വളയങ്ങളും ഉപയോഗിച്ചായിരുന്നു സിലിണ്ടര്‍ രൂപത്തിലുള്ള ഇന്‍സ്റ്റലേഷന്‍ നിര്‍മിച്ചത്. ഇരുന്നൂറില്‍ പരം മുട്ടവിളക്കുകള്‍ തെളിഞ്ഞുകത്തിയ ശില്പത്തിന്റെ ഒരു വശത്തുകൂടി നോക്കുമ്പോള്‍ വല്ലാര്‍പാടം കണ്ടെയ്‌നര്‍ ടെര്‍മിനലും കാണാന്‍ കഴിയുന്ന തരത്തിലായിരുന്നു നിര്‍മാണം.വാസ്‌കോ ഡ ഗാമയാല്‍ കൊലചെയ്യപ്പെട്ട 'തലപ്പണ നമ്പൂതിരി' എന്ന പുരോഹിതനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കഥയുമായി ചേര്‍ത്തുള്ളതാണ് സൃഷ്ടി.പോര്‍ച്ചുഗീസുകാരുമായുള്ള പോരാട്ടത്തില്‍ മരണമടഞ്ഞവര്‍ക്കുള്ള ആദരവായാണ് ഇന്‍സ്റ്റലേഷന്റെ വശങ്ങളില്‍ വിളക്കുകള്‍ തെളിച്ചത്.

കറുത്തവിശുദ്ധന്റെ പേരില്‍ ഒരു പള്ളി

'അവിശ്വാസി' എന്ന് അര്‍ത്ഥം വരുന്ന 'കാഫിര്‍' എന്ന അറബി വാക്കില്‍ നിന്നാണ് 'കാപ്പിരി' പദം ഉത്ഭവിച്ചതെന്നാണ് ചരിത്രകാരന്മാരുടെ വാദം. ഇത് തിരുത്തിക്കൊണ്ട് വിശ്വാസത്തിന്റെ തിരുവസ്ത്രം കറുത്ത മേനിയില്‍ ചാര്‍ത്തിയ പുരോഹിതനാണ് വി. മാര്‍ട്ടിന്‍ഡി പോറസ്. കാപ്പിരി വര്‍ഗത്തിന്റെ ചരിത്രാനുഭവങ്ങള്‍ വിവരിക്കുമ്പോള്‍ കാലം വിസ്മരിക്കാത്ത വിശുദ്ധന്‍. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരില്‍ ആരാധനാലയമുണ്ട് കൊച്ചിയില്‍ -പലാരിവട്ടം സെന്റ് മാര്‍ട്ടിന്‍ ഡി പോറസ് ചര്‍ച്ച്.

സ്പാനിഷ് പ്രഭുവായ ഡോ ജൂവാന്‍ ഡി പോറസിന്റെയും പനാമ നീഗ്രോ അന്നാ വെലാസ്‌കോസിന്റെയും മകനായി 1579 ഡിസംബര്‍ 3ന് ലീമായിലാണ് മാര്‍ട്ടിന്റെ ജനനം. കറുത്തവനായി ജനിച്ചതിനാല്‍ കറുത്ത കാലത്തിന്റെ അവഹേളനങ്ങളുടെ നടുവിലും കുഞ്ഞുമാര്‍ട്ടിന്‍ ആതുരസേവന വഴിയിലൂടെ നടന്നു. 15-ാം വയസ്സില്‍ സന്ന്യാസ സഭയിലെ മൂന്നാം സഭാംഗമായി. അടിത്തട്ടില്‍ കഴിയുന്ന ജനതയ്ക്ക് വേണ്ടി ധനികന് മുന്നില്‍ കൈനീട്ടി. ഈ പണം കൊണ്ട് പാവങ്ങളെ അന്നമൂട്ടി.

1639 നവംബര്‍ 30ന് ഇദ്ദേഹം കാലം ചെയ്തു. 1837ന് പതിനാറാം ഗ്രിഗോറിയസ് പാപ്പ, മാര്‍ട്ടിനെ വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവനാക്കി. 1962 മെയ് 26ന് ഇരുപത്തിമൂന്നാം യോഹന്നാന്‍ പാപ്പ വിശുദ്ധനായും പ്രഖ്യാപിച്ചു.

1964 ഏപ്രില്‍ 4ന് അങ്കമാലിയില്‍ മാര്‍ ജോസഫ് പാറേക്കാട്ടില്‍ മെത്രാപ്പോലീത്ത പ്രതിഷ്ഠിച്ചതാണ് ഭാരതത്തില്‍ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിലുള്ള ആദ്യ ദേവാലയം. മാര്‍ട്ടിനെ വിശുദ്ധനായി പ്രഖ്യാപിച്ച ശേഷമാണ് 1968-ല്‍ പാലാരിവട്ടത്ത് ദേവാലയം ഉയര്‍ന്നത്.

ഡച്ചുകാരുടെയും പോര്‍ച്ചുഗീസുകാരുടെയുമൊക്കെ ശേഷിപ്പുകള്‍ സംരക്ഷിക്കുന്ന അധികൃതര്‍, കാപ്പിരികളുടെ ഓര്‍മകള്‍ കൂടി നിലനിര്‍ത്തണമെന്നാണ് നാട്ടുകാരുടെ ആവശ്യം. കാപ്പിരി മതിലും കാപ്പിരി മുത്തപ്പന്റെ വിളക്കുമാടവുമൊക്കെ കാണാന്‍ നാടിന്റെ നാനാ മേഖലകളില്‍ നിന്നും ജാതി മത ഭേദമെന്യേ ആളുകള്‍ ഇവിടേക്ക് എത്തുന്നുണ്ട്. ഇവയൊക്കെ കാണാനെത്തുന്ന വൈദേശികരുടെ എണ്ണവും ഒട്ടും കുറവല്ല.

അവശേഷിക്കുന്നവ കൂടി ഇല്ലാതാകുന്നതോടെ ഇവിടെ ഇങ്ങനെയൊരു ജനത ജീവിച്ചിരുന്നതിന്റെ ചരിത്ര ഏടുകളാണ് ഭാവി തലമുറയ്ക്ക് അന്യമാവുക.

അവരുടെ കഥപറഞ്ഞ് 'മായ'

വാസ്‌കോ ഡ ഗാമയുടെ കപ്പലില്‍ കൊച്ചിയിലെത്തിയ കാപ്പിരിയുടെ കഥ പറയുന്ന നോവലാണ് 'മായ'. കഥാകാരന്‍ ജോര്‍ജ് തുണ്ടിപ്പറമ്പില്‍. ഈ ഇംഗ്ലീഷ് നോവലിലൂടെ കാപ്പിരിയെക്കൊണ്ട് അവരുടെ ചരിത്രം പറയിക്കുകയാണ്. ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയോടാണ് കഥപറച്ചില്‍. ആറ് വര്‍ഷത്തോളമെടുത്തു 'മായ' പൂര്‍ത്തീകരിക്കാന്‍. ഇതില്‍ കൊച്ചിയുടെ ചരിത്രവും പോയകാല ഭൂപ്രകൃതിയുടെ ഓര്‍മപ്പെടുത്തലും യുദ്ധവും പ്രണയവും എല്ലാമുണ്ട്. ഫോര്‍ട്ടുകൊച്ചിയും വൈപ്പിനും മട്ടാഞ്ചേരിയുമെല്ലാം നോവലിന് പശ്ചാത്തലമൊരുക്കുന്നു. നായികയെ ആപത്തില്‍ രക്ഷപ്പെടുത്തുന്ന ഹീറോയുടെ പരിവേഷമേകി കാപ്പിരിയെആരാധ്യ പുരുഷനാക്കി പര്യവസാനിക്കുന്ന നോവല്‍, കൊച്ചിയിലെ കാപ്പിരികളെക്കുറിച്ചുള്ള സമ്പൂര്‍ണ വിവരങ്ങള്‍ നല്‍കുന്നു. 'കൊച്ചിയിലെ കാപ്പിരികള്‍' എന്ന പേരിലുള്ള, എ.എം. സലീം എന്ന ചരിത്രകാരന്റെ പുസ്തകത്തിലും കൊച്ചിയില്‍ ജീവിച്ചിരുന്ന കാപ്പിരികളുടെ ജീവിതവും ചരിത്രവുമൊക്കെ പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്നു.

കാപ്പിരി മുത്തപ്പന്‍

മട്ടാഞ്ചേരി മങ്ങാട്ടുമുക്കിലേക്കെത്തുമ്പോള്‍ മതിലിനോട് ചേര്‍ന്ന് ഒരു ചെറിയ വിളക്കുമാടം കാണാം. ഉരുകിയൊലിക്കുന്ന മെഴുകുതിരികള്‍ സദാ തെളിഞ്ഞു കത്തുന്നു. പൂക്കളോ, നേര്‍ച്ചക്കള്ളോ, ചുരുട്ടോ, പുഴുങ്ങിയ മുട്ടയോ അവിടെ കണ്ടേക്കാം. 'കാപ്പിരി മുത്തപ്പന്' വിശ്വാസികള്‍ വെച്ചിട്ടുള്ള കാണിക്കയാണവ. പ്രത്യേക യാമങ്ങളില്‍ മുത്തപ്പന്‍ വരുമെന്നും ഇവയൊക്കെ ഭക്ഷിച്ച് ഉദ്ദിഷ്ടകാര്യങ്ങള്‍ സാധിച്ചു തരുമെന്നുമാണ് ഇവിടുത്തുകാരുടെ വിശ്വാസം.

ഇവിടെ കാവലാളായിരുന്ന ഒരു പഴയ കാപ്പിരിയുടെ ആത്മാവാണ് 'കാപ്പിരി മുത്തപ്പന്‍' എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ഇരുട്ടുവീണ വഴികളില്‍ വഴിതെറ്റുന്നവര്‍ക്ക് വഴികാട്ടിയായും നാടിന്റെ കാവല്‍ക്കാരനായും മുത്തപ്പന്‍ ഇന്നുമുണ്ടെന്ന് ഇവിടത്തെ ചിലരെങ്കിലും വിശ്വസിക്കുന്നു.

വൈദേശികര്‍ അവരുടെ സമ്പത്ത് കുഴിച്ചുമൂടി അവയ്ക്ക് കാവലാകാനുള്ള ആത്മാവായി കാപ്പിരി അടിമയെ ബലി നല്‍കി കുഴിച്ചിടാറുണ്ടത്രെ. ഈ അടിമയാണ് മുത്തപ്പെനെന്നും പറഞ്ഞുകേള്‍ക്കാം. മറ്റൊന്ന്, അതിര്‍ത്തി മതിലിന്റെ ഉറപ്പിനായി ബലിനല്‍കിയ കാപ്പിരിയാണ് മുത്തപ്പനെന്നും ചിലര്‍ പറയുന്നു. ഈ മതിലിന് 'കാപ്പിരി മതില്‍' എന്നാണ് പേര്. ഇത്തരത്തില്‍ നിരവധി മതിലുകളും കുടീരങ്ങളും മട്ടാഞ്ചേരി, ഫോര്‍ട്ടു കൊച്ചി, വൈപ്പിന്‍, ചെറായി ഭാഗങ്ങളില്‍ കാണാറുണ്ടായിരുന്നു.

പിന്നീട്, മതിലുകള്‍ പലതും സ്വകാര്യ വ്യക്തികള്‍ കൈയടക്കുകയും കുടീരങ്ങളും മതിലുകളും പൊളിച്ചു മാറ്റുകയും ചെയ്തു. വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ചിലത് മാത്രം ഇന്നും അവശേഷിക്കുന്നു. ചൊവ്വ, വെള്ളി ദിവസങ്ങളില്‍ മതിലിനും മാടത്തിനും ചുറ്റും തിരക്കേറും. കുറച്ചകലെയായുള്ള പനയപ്പിള്ളി ജങ്ഷനിലും 'കാപ്പിരി കുടീരം' കാണാം.